Leczenie raka krtani uzależnione jest od stopnia jego zaawansowania. Jak wskazują najnowsze badania, selen jest bardzo silnym, niezależnym markerem prognostycznym, dotyczącym przeżycia chorych.
Najczęstszymi przyczynami raka krtani są: palenie papierosów, nadużywanie alkoholu oraz przewlekłe zapalenie krtani. Do grupy ryzyka należą też osoby, w otoczeniu których występuje chrom, nikiel, uran lub azbest oraz osoby po urazach i oparzeniach krtani. Narażeni są także nauczyciele, śpiewacy i inne osoby na co dzień pracujące głosem. Przyczyną jest również infekcja wirusowa, która doprowadza do rozwoju brodawczaków krtani.
Stężenie Se a ryzyko zgonu u pacjentów z rakiem krtani w stopniu zaawansowania klinicznego IV w grupie z 5-letnim okresem obserwacji.
Do objawów należą: ból gardła promieniujący w kierunku ucha, utrzymująca się chrypa, uczucie ciała obcego w gardle, zmiana głosu, problemy z przełykaniem, duszności, kaszel i plucie krwią, powiększone węzły chłonne w obrębie szyi, ale także niewyjaśniony spadek masy ciała, osłabienie i zmęczenie oraz nienaturalna bladość skóry. Konsekwencją walki z rakiem jest często usunięcie struny głosowej, a nawet całej krtani (wraz z węzłami chłonnymi).
Znaczenie selenu
W trakcie 47 Zjazdu Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego Chirurgów Głowy i Szyi, który rozpoczął się 15 czerwca 2016 r. w Szczecinie, przedstawiono po raz pierwszy wyniki badań (przeprowadzonych przez zespoły uczonych Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie i Read-Gene SA), w których wykazano, że ważnym, niezależnym i wyjątkowo silnym czynnikiem/markerem prognostycznym co do przeżycia chorych z rakiem krtani jest stężenie selenu w organizmie pacjentów.
Stężenie Se a ryzyko zgonu u pacjentów z rakiem krtani w grupie z 5-letnim okresem obserwacji.
W badaniach kilkuset chorych z rakiem krtani obserwowanych prospektywnie przez około 5 lat stwierdzono, że u pacjentów ze stężeniem selenu w surowicy >70 μ/l ryzyko zgonu jest około dziesięciokrotnie zmniejszone. Odnotowanie osób, które zmarły w wyniku nowotworu krtani w zestawieniu z poziomem selenu wskazuje niepodważalną zależność. Pacjenci o wysokim stężeniu selenu mają dużo większe szanse na przeżycie.
U zdecydowanej większości chorych z rakiem krtani w Polsce stężenie selenu jest bardzo niskie. Wyniki omawianych badań stanowić będą podstawę do przeprowadzenia prób klinicznych z suplementacją selenu, mających na celu weryfikację możliwości zdecydowanej poprawy długości życia chorych z rakiem. Możliwe, że selen stanie się nie tylko markerem pomagającym w prognostyce, ale także skutecznym lekarstwem.
