Fundacja Ordo Medicus wydaje książki, które poruszają tematy trudne i kontrowersyjne, o ogromnym znaczeniu dla zdrowia publicznego. Trudno wyobrazić sobie coś bardziej prowokacyjnego niż podważanie tego, co powszechnie wydaje się niepodważalne. Każdy, kto kwestionuje tezę, że szczepionki nie mają nic wspólnego z autyzmem, najczęściej porusza kamień, który wywołuje lawinę krytyki i oszczerstw, a nawet poważnych konsekwencji wizerunkowych i zawodowych. Książka: „Jak zakończyć epidemię autyzmu?”jest rewolucyjna i to nie tylko dlatego, że wbija kij w mrowisko utartych poglądów, ale przede wszystkim dzięki spójnej, konsekwentnej i przekonującej narracji, solidnie podpartej przez bogatą literaturę naukową i niepodważalne źródła informacji. Zgłębiając lekturę, stajemy się świadkami przejmującej walki rodziców o prawdę na temat choroby ich dziecka. Nie zgadzam się z hasłem, że jest to „książka, którą powinien przeczytać każdy rodzic” – dzieło J.B. Handleya powinien przeczytać dosłownie każdy! Chociaż wielu z nas ma świadomość, że funkcjonujemy w komercyjnej rzeczywistości, kreowanej przez korporacje, media, polityków i naukę przesiąkniętą konfliktami interesów, to i tak tracimy czujność, przestajemy kwestionować, weryfikować, poddajemy się modnym przekonaniom i płyniemy z głównym nurtem. Niniejsza książka to okazja, aby wyjść z bańki informacyjnej i wreszcie nauczyć się wątpić.
Kiedy studiowałem immunologię na uczelni medycznej, wpojono mi, że szczepionki są „skuteczne i bezpieczne”, a autyzm to właściwie nie choroba, tylko inny proces rozwoju dziecka uwarunkowany genetycznie. Moje przebudzenie nastąpiło, gdy zainteresowałem się toksykologią, dietetyką. Wtedy po raz pierwszy inaczej spojrzałem na problem rosnącej liczby przypadków zaburzeń ze spektrum autyzmu (autism spectrum disorder; ASD). Na świecie około 1 na 100 dzieci ma postawioną diagnozę autyzmu, a w Stanach Zjednoczonych tę chorobę rozpoznaje się nawet u 1 na 27 chłopców w wieku 8 lat (dane z 2018 roku). Szczególnie niepokojący jest dramatyczny wzrost ASD w ciągu ostatnich kilku dekad. W Kalifornii na przestrzeni ostatnich 35 lat występowanie tej choroby wzrosło 25-krotnie, a przez minione 80 lat aż 1000-krotnie. Tak błyskawicznie rosnącej zachorowalności nie sposób wyjaśnić wyłącznie rozszerzeniem kryteriów diagnostycznych czy wzrostem świadomości. Obecnie możemy mówić już o prawdziwej globalnej epidemii autyzmu, co w pierwszym rozdziale rewelacyjnie udowadnia J.B. Handley. Dzieci chorujące na autyzm, wymagają zazwyczaj dożywotniej opieki stacjonarnej, kosztownych terapii, specjalnej edukacji, a także znacząco wpływają na produktywność rodziców. W Stanach Zjednoczonych społeczne koszty autyzmu sięgają kilkuset miliardów dolarów rocznie, a przy obecnym tempie wzrostu zachorowalności do 2060 roku wydatki mogą sięgnąć 5,5 biliona dolarów rocznie!
J.B. Handley w sposób bezkompromisowy opowiada o tym, jak propaganda rozpowszechniła stereotypy, które ukuły przekonanie o wyjątkowości autyzmu. Co prawda podnoszono kwestię charakterystycznych dla ASD zachowań aspołecznych i deficytu w sferze komunikowania się, ale chorobę próbowano przedstawić najczęściej jako pewien rodzaj błogosławieństwa, obdarowania unikalnymi zdolnościami i pięknym umysłem, który stoi za ich geniuszem, a nawet wysnuto teorię, że to naturalna droga ewolucji człowieka. Za przykład może posłużyć film „Księgowy” (2016 rok) w reżyserii Gavina O’Connora. Tytułowy bohater od urodzenia dzielnie zmaga się z autyzmem i jednocześnie jest… geniuszem matematycznym i wyszkolonym zabójcą. Nie oceniając wartości rozrywkowej i kulturowej, ta produkcja to koszmarna próba urabiania opinii publicznej, aby nie postrzegała autyzmu jako poważnego zagrożenia cywilizacyjnego, tylko bezkrytycznie zaakceptowała rosnącą w piorunującym tempie populację dzieci autystycznych. W niniejszej książce świetnie to określił J.B. Handley, nazywając takie podejście „idealizacją wyniszczającej niepełnosprawności”. Oczywiście, zdarzają się chorzy wysoko funkcjonujący (tj. osoby z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, które doświadczają mniejszego zakresu trudności w codziennym życiu niż pacjenci z najcięższymi postaciami spektrum autyzmu – przyp. red.), którzy mogą mieć słuch absolutny lub wyjątkowe zdolności matematyczne, ale są to przypadki niezwykle rzadkie, daleko odbiegające od typowego obrazu klinicznego ASD. Na przykład spekuluje się, że Einstein i Newton cierpieli na łagodną formę autyzmu – zespół Aspergera.
Od wielu lat konsultuję dzieci z ASD i dobrze wiem, że autystyczna rzeczywistość jest bardziej mroczna i daleko odbiega od „romantycznej” propagandy. Niewiele osób zdaje sobie sprawę, z czym na co dzień zmagają się rodzice i opiekunowie dzieci autystycznych. Najczęściej są to pacjenci impulsywni i łatwo wpadający w gniew, z nadmierną skłonnością do buntu i histerii, a w skrajnych przypadkach agresywni wobec siebie lub otoczenia. Wśród charakterystycznych zachowań dominuje notoryczna nadpobudliwość z bieganiem od ściany do ściany, kręceniem się wokół własnej osi, wspinaniem na meble, przy jednoczesnym wydawaniu irytujących piskliwych dźwięków lub ciągłym buczeniu, chrząkaniu, powtarzaniu zasłyszanych gdzieś słów. Bez zrozumiałej przyczyny mogą przechodzić od głupkowatego chichotania do płaczu i jęczenia, po czym znów zaczynają się śmiać bez powodu. Ponad 70% pacjentów z ASD cierpi na inne choroby somatyczne, zaburzenia rozwojowe lub stany behawioralne, takie jak epilepsja, problemy żołądkowo-jelitowe, niepełnosprawność intelektualna, zespół nadpobudliwości z deficytem uwagi, lęk, depresję i wiele innych. Powszechne są również liczne zaburzenia metaboliczne takie jak patologia naczyniowa mózgu, nietolerancja glutenu i kazeiny, podwyższony poziom cytokin prozapalnych i biomarkerów stresu oksydacyjnego, dysfunkcja mitochondrialna, nieprawidłowe poziomy hormonów płciowych i neuroprzekaźników.
Książka „Jak zakończyć epidemię autyzmu. Związek autyzmu ze szczepionkami” odkrywa wiele zaskakujących wątków na temat etiologii autyzmu, ale koncentruje się głównie na szczepionkach i nie odsłania wszystkich kart.
Cofnijmy się na chwilę do roku 2001, kiedy to na łamach czasopisma Medical Hypotheses [tłum. Medyczne Hipotezy] opublikowano artykuł „Autism: a novel form of mercury poisoning” [tłum. Autyzm: nowa forma zatrucia rtęcią]. Grupa amerykańskich uczonych przeprowadziła tytaniczną pracę, porównując autyzm z opisanymi w literaturze naukowej przypadkami zatrucia rtęcią (np. akrodynia, choroba z Minamaty) w zakresie objawów i nieprawidłowości biologicznych. Wykazana przez autorów zbieżność raportowanych dysfunkcji (np. deficyt mowy i komunikacji, zaburzenia psychiczne, sensoryczne, motoryczne i poznawcze, nietypowe zachowania) i odchyleń w parametrach fizjologicznych (np. nieprawidłowe poziomy hormonów, powstawanie podobnych autoprzeciwciał, obniżenie aktywności komórek układu odpornościowego) między porównywanymi stanami była wręcz porażająca! Autorzy pracy stwierdzili, że „każda istotna cecha autyzmu została wykazana w co najmniej kilku przypadkach udokumentowanego zatrucia rtęcią”. Pojawiające się później badania i przeglądy literatury naukowej potwierdziły, że rtęć (i inne metale ciężkie) może prowadzić do rozwoju ASD. Chociaż nauka wskazuje na wiele innych potencjalnych czynników etiologicznych autyzmu, to jednak rtęć wydaje się dominującą przyczyną, ze względu na jej szerokie rozpowszechnienie, status najbardziej toksycznego metalu ciężkiego występującego w środowisku oraz wyjątkowo wszechstronne właściwości modulujące fizjologię człowieka. Metale ciężkie mają zdolność do bioakumulacji, a wydajność ich eliminacji z organizmu osób z autyzmem jest obniżona. W literaturze naukowej jest wiele przesłanek sugerujących, że szybujące do góry przez ostatnie lata wskaźniki zapadalności na autyzm mogą mieć związek z toksyczną kumulacją tego pierwiastka z pokolenia na pokolenie. Badania wykazały transfer rtęci z organizmu matki do organizmu dziecka, zarówno przez łożysko do płodu w okresie prenatalnym, jak i do noworodka poprzez karmienie piersią. Współczesne pokolenie kobiet w wieku produkcyjnym to populacja, która przez cały okres swojego życia mogła skumulować toksyczną dla potomstwa pulę rtęci poprzez ekspozycję nie tylko na tiomersal ze szczepionek, ale również w wyniku narażenia na częste i niskie dawki pochodzące z amalgamatów stomatologicznych, metylortęci obecnej w rybach i owocach morza, tatuaży i wielu innych mniej istotnych źródeł.
Przedstawione wyżej zagadnienia są szerzej omówione w moim wprowadzeniu do polskiego wydania książki J.B. Handleya „Jak zakończyć epidemię autyzmu? Związek autyzmu ze szczepionkami”.



